เพราะเราคื่อ…พี่น้องกัน 2

เรื่องมันมีอยู่ว่า


ขณะที่พิกเล็ตเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆรอยเท้าคู่เล็กๆย่ำไปบนหิมะเคียง


ข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง


เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง


ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร


และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย


พิกเล็ตเลยต้อง”ขอเสียง”ด้วยการเรียก”พูห์”เมื่อพูห์ขานรับและถาม


กลับว่า”มีอะไรหรือพิกเล็ต”พิกเล็ตกลับเกาะมือพูห์ไว้


ก่อนตอบว่า”เปล่า…ไม่มีอะไร


แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง” ภาพนี้


ถ้อยสนทนานี้


เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง


สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้าควรเป็นพูห์มากกว่าที่น่าจะเป็นฝ่าย”ขอเสียง”จากพิกเล็ตว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่


นั่นหมายถึงว่าเป็นความรักกังวลในใจพิกเล็ตเองที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา


ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี


แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว


วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป


หันกลับมามองข้างหลังอีกที อาจจะเศร้าใจ


หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ


ไม่เดินตามเรามาอีกแล้ว


ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ


ไม่อยากตามหลังเช่นกัน


อยากอุ่นใจมั่นใจว่าตลอดการเดินทางชีวิต


อันยาวไกลเรายังมีกันและกันไปตลอดทาง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: