เพราะเราคื่อ…พี่น้องกัน 2

เพื่อนกับนาฬิกา…


ถามอะไรคุณอย่างนึงได้ไหม


เพื่อนตามความคิดคุณคืออะไร?


เค้ามีความสำคัญกับคุณมากแค่ไหน


“เทียบกับคนรักของคุณได้บ้าง ฤ เปล่า”


ฉันมีบ้างอย่างอยากจะเล่าให้ฟังแค่นั้นเอง


มีนาฬิกาปลุกอยู่เรือน 1


มันทำหน้าที่ของมันทุกวัน


ทั้งเข็มยาวเข็มสั้น….


ยังคงเดินทางรอบหน้าปัดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย


ตอนเช้าๆ


มันจะส่งเสียงกวนประสาท


เสียงที่ทำให้เราต้องตื่นจากความฝันแสนหวาน


เราตอบแทนมันโดยการเอื้อมมือไป ควานหา”ตบหรือกดมันอย่างแรง”


ด้วยความรำคาญ เพื่อให้มันเงียบ


ทั้งๆที่มันก็ช่วยให้เราไม่ไปผิดนัดสำคัญๆอยู่เสมอ


และถ้ามันเผลอปลุกเราในวันพักผ่อน


บางทีเราอาจจะขวางมันทิ้งเสียด้วยซ้ำ


ทั้งๆที่เราก็เป็นคนตั้งเวลาเอาไว้เอง


บ้างครั้งเราก็มั่วทำอย่างอื่นที่เราเห็นว่าสำคัญ


มากเสียยิ่งกว่า


“นาฬิกา” ที่มันตั้งอยู่ที่เดิมของมันทุกวัน


เราไม่ใส่ใจมันเท่าไรหรอก จะสนใจมันแค่ตอนเรา


“อยากรู้เวลาก็เท่านั้นเอง”


จนกระทั่งวันนึง


นาฬิกาเดิมๆเรือนนั่นมันเงียบหายไป


คุณไม่รู้หรอกว่ามันเงียบไปเมื่อไร


คุณจำไม่ได้หรอกว่าตอนมันเดินครั้งสุดท้าย คือ ตอนไหน


คุณได้แต่โทษมันในเช้าวันนั้นว่า


“นายนาฬิกา เฮงซวย..ทำไมถึงไม่ปลุก”


ทั้งที่มันเงียบไปเพราะคุณ………


คุณว่าไหม ว่า


“เพื่อนมันเหมือน “นาฬิกาปลุกเนอะ…”


ทำไมนะเหรอ……….


คุณคิดดูสิ—


ความรักระหว่างเพื่อนก็เหมือนการเดินของเข็มนาฬิกานะ


เดินอยู่ที่เดิมๆ แต่ก็เดินไปได้เรื่อยๆ ไม่เหนื่อยไม่เบื่อ


บางครั้งเพื่อนก็เตือนเรา


บอกเรา แนะนำเราไนบางเรื่องที่เราควรจะฟัง


แต่เรากลับรำคาญมัน


พูดทำร้ายน้ำใจเค้า หรือทำให้เค้าเสียใจ


เพราะคิดว่าคำพูดเตือนของเค้าทำให้คุณรำคาญ


ถึงแม้บางทีคุณก็ทำไปเพราะไม่ได้ตั้งใจ


แต่ลองสังเกตสิ


สิ่งที่เพื่อนๆคุณเตือน(ด้วยความหวังดีนั้น)


บางทีกลับช่วยคุณได้หลายๆเรื่อง


หลายครั้งหลายคราว


ที่คุณมัวแต่ทำเรื่องอื่น


ให้ความสำคัญกับคนอื่นๆ


และมองข้ามความสำคัญเพื่อน


เพราะคุณคิดอยู่เสมอว่า……..


ความรักของเพื่อน มันเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา


เช่นเดียวกับ นาฬิกา


ที่มันจะเดินไปอย่างนั้น…เหมือนทุกๆวัน


แต่คุณคงลืมไปว่าสักวัน


ถ่านที่คุณใส่ไว้มันก็ต้องหมด


นาฬิกาไม่ได้ละเลยหน้าที่ของมัน


หากเพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป


มันจะเอาแรงที่ไหนเดินหากไม่มี แบตเตอร์รี่


เช่นเดียวกันกับเพื่อนของคุณ


แม้เค้าจะรักและปรารถนาดีกับคุณมากแค่ไหนก็ตาม


หากคุณเองไม่เคยใส่ใจ


หลงลืมไปว่ายังมีเค้าอยู่


ก็เปรียบเหมือนดังนาฬิกา


ที่มันไม่ได้ละทิ้งหน้าที่ของมันหรอก


หากแต่เพียงคุณเองที่ไม่เคยจะเอาใจใส่


นาฬิกาเก่าๆเดิมๆเรือนนั้นเลย


ถึงเวลาหรือยังที่คุณจะหันกลับมามอง

มองดูนาฬิกาเรือนเดิม


ไม่สายไปใช่ไหมที่คุณจะใส่ถ่านให้มันอีกครั้ง


และไขลานให้มันเดินดังเดิม


เพื่อให้นาฬิกาเรือนเดิม


กลับมาทำหน้าที่หน้าเบื่อเดิมๆ


อีกสักครั้ง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: